Rewal - Pensjonat Lena - Wczasy w Rewalu

Pierwszymi mieszkańcami ziem dzisiejszej Gminy Rewal byli Wandalowie. Między V a VI wiekiem osiedlili się tutaj Wendowie. To właśnie im zawdzięczamy nazwę Pomorze oraz niemieckie nazwiska zakończone na "-ow". Pózniej przez tutejsze tereny przewijali się Polacy i Duńczycy, ale ostatecznie to do Polski przyłączono te ziemie. Otto z Bambergu już pod polskim zwierzchnictwem chrystianizował te tereny od 1124 roku. Od 1181 roku Pomorze stało się lennem niemieckim. Wówczas istniało kilka naszych miejscowości, tj. Rewal, Pustkowo, Śliwin i Niechorze. O Rewalu jako pełnoprawnej wsi pisano w XV wieku.

Lata 30-te wieku XVI przyprowadziła na nasze ziemie Reformację. W 1630 roku w czasie wojny
30-letniej zadomowili się tutaj Szwedzi. Było im tutaj tak dobrze, że nie chcieli się stąd wyprowadzić na rzecz Brandenburgii. Dopiero komisja graniczna w Szczecinie w 1650 roku przeprowadziła granicę między tymi państwami przechodziła ona dokładnie wzdłuż obecnej zachodniej granicy Gminy Rewal.    Po wschodniej stronie tej granicy znajdowała się Brandenburgia. Kolejna nacja, jaka się u nas pojawiła to kozacy, którzy plądrowali tutejsze osady na przestrzeni lat 1758-1761. W XIX wieku zaszczyciły as swą obecnością oddziały Napoleona.

   Od 1811 roku podlegaliśmy administracji pruskiej. Po II Wojnie Światowej staliśmy się częścią państwa polskiego.  Może właśnie ta różnorodność nacji, jakie się tutaj znajdowały sprawił, że jeszcze w pierwszej połowie XX wieku mieszkańcy naszej gminy posługiwali się specyficznym dialektem odmiennym od języka niemieckiego. Na przykład rzeka płynąca prze Rewal nazywała się po niemiecku Rigose a w dialekcie Rejous. Również nazwiska mieszkających tutaj ludzi trudno nazwać czysto niemieckimi, pojawiają się za to bardziej szwedzkie, bądz duńskie. Administracyjnie do czasów II Wojny Światowej każda miejscowość była gminą, a nadnimi była jednostka administracyjna przypominająca obecne polskie gminy.

    Starzy Rewalanie z dumą przyznawali, że znane w Niemczech kąpielisko Helgoland jest tylko o rok starsze. Uroczystości odbywały się na Placu Zdrojowym (obecny placyk koło poczty) a ich kulminacją był pierwszy w historii tej miejscowości pokaz sztucznych ogni. Na owym Placu w okresie letnim co tydzień organizowano dla letników koncerty. Pamiętajmy, że wtedy tylko bogaci mogli sobie pozwolić na wypoczynek nad morzem. Trzeba było bowiem zabrać ze sobą cały potrzebny dobytek z pościelą i kołdrami na czele. Dużym udogodnieniem, które zwiększyło zarówno zbyt ryb, jak i napływ turystów, było otwarcie w 1896 roku kolei wąskotorowej. Dzięki niej podróż z Berlina trwała w latach 30-tych 6 godzin. Popularna obecnie ciuchcia od momentu przedłużenia torów z Niechorza do Trzebiatowa kursowała 3 razy dziennie. Turystyka sprawiła, że Rewal rozwijał się najszybciej w okolicy. W 1900 roku miał 144 mieszkańców, a dziesięć lat pózniej 299 i był największą gminą (wsią) od ujścia Dzwiny aż do Mrzeżyna. W dwudziestoleciu międzywojennym do Rewala przyjeżdżało rocznie od 2000 do ponad 3500 osób. Właśnie z uwagi na letników powstały w Rewalu w latach 1906-08 dwa zakłady kąpielowe: męski i żeński. Mieściło się w nich wiele kabin do przebierania i przechowywania ubrań.
Oba znajdowały się w przyzwoitej odległości od siebie. Żeński był koło Placu Zdrojowego, męski po drugiej stronie rzeki. W 1924 roku zamknięto i zburzono zakład męski ze względu na uprzednie silne zniszczenia posztormowe. Rewal szczycił się również najszybszą OSP w okolicy, a to dzięki posiadaniu samochodu strażackiego. Gasiła pożary od Małego Pobierowa, aż do Niechorza.  Na nasze tereny przybywali chętnie miłośnicy połowów węgorza,, doskonałe warunki panowały na klifie od Trzęsacza, aż do Niechorza. Lata 20-te ubiegłego stulecia przyniosły Rewalowi nowe szanse. Wstąpił on do "Związku Niemieckich Kąpielisk Bałtyckich". Dawało to możliwość reklamy w całym państwie.

    W okresie wielkiego kryzysu powstały koncepcje zbudowania cieplic, a póniej odwiertów w poszukiwaniu solanek. Oba pomysły okazały się niewypałami i doprowadziły do znacznego zadłużenia gminy.

Lata 30-te to znaczny rozwój po okresie wielkiego kryzysu. W 1932 roku Ewald Paul otworzył biuro podróży i wypożyczalnię samochodów w Rewalu. Budowano także korty tenisowe, dbano o wygląd miejscowości. Po części i dlatego w 1934 roku postawiono w Rewalu pomnik poległych w I Wojnie Światowej, który znajdował się na placu pod ówczesnymi cieplicami. Kilka lat przed wojną powstały tzw. falochrony, czyli ostrogi, które miały chronić przed niszczącymi działaniami morza, które tak dalece dały się zauważyć w Trzęsaczu.

    Źródło: "Rewal - historia wioski rybackiej". Hermann Boelk